Media

Recensie Een nacht om te horzelen
Brabant Literair – Brabant Cultureel
16 november 2017

 Lizette van Geene revancheert zich met nieuwe verhalenbundel
‘En dat is niet teveel gezegd, alles samen presenteert Van Geene een bizar soort magisch realisme dat met veel precisie in woordkeus en zinsbouw wordt gepresenteerd. Haar metaforen zijn beeldend en vaak zo veelzeggend dat ze een hele alinea kunnen vervangen – zoals ‘Ze strijkt bergen wasgoed in een boze stoomwolk’ – of onmiddellijk aangrijpend in hun compacte formulering, zoals over een Afrikaans hongerslachtoffertje – ‘opgevreten door zijn eigen honger’. ‘ 

Recensie Een nacht om te horzelen
NBD Biblion
25 oktober 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Recensie Een nacht om te horzelen
cultuurkatern Eindhovens Dagblad
11 september 2017

Recensie verhalenbundel Eindhovens Dagblad 11 september 2017

Recensie Eindhovens
Dagblad 11 september 2017

Interview met Lizette van Geene in Reumamagazine
nummer 6, september 2016
Jezelf en anderen leren leven met reuma
Onder andere over schrijfcoaching bij Youth-R-Coach

Interview met Lizette van Geene in Schrijven Magazine
Jaargang 18, nummer 3, juni – juli 2014
(Schrijvenonline.org)

Interview met Lizette van Geene in Schrijven Magazine, Jaargang 18, nummer 3, juni - juli 2014

Recensie ‘David en andere bewijzen van liefde’
8weekly • 20 mei 2014
Boekrecensie: Liefde en andere figuranten

Recensie ‘David en andere bewijzen van liefde’ in Brabant Cultureel
Brabant Cultureel • Brabant Literair
Tijdschrift voor kunst, cultuur en literatuur
63ste Jaargang – februari  2014

Recensie: ‘Een boek als bewijs’

Recensie ‘David en andere bewijzen van liefde’
Cultuurkatern Eindhovens Dagblad
23 januari 2014

Recensie Eindhovens Dagblad 23 01 2014 David en andere bewijzen van liefde

Romanfragment ‘David en andere bewijzen van liefde’ in Brabant Cultureel
Brabant Cultureel • Brabant Literair
Tijdschrift voor kunst, cultuur en literatuur
62ste Jaargang – oktober 2013

Romanfragment
Mijn beste vriendin Nathalie werd geschept door een vrachtwagen op een zomerse oktoberdag. De zon laag boven de herenhuizen in de Parklaan waar ze werd aangereden, de contouren van de daken versluierd door de herfst die al over de stad hing. De lucht geurend naar herfstbladeren en wijn op de overvolle terrassen, parasollen klapperend in de wind en niets wees erop dat het leven dat wij kenden voorgoed voorbij zou zijn. Zoals je nooit gewaarschuwd wordt in het leven voor onheil, en, vond Nathalie, dat was maar goed ook. Want beslissingen zouden niet meer opleveren dan de keuzes die we nu blind maakten. Erger nog, we zouden ons steeds verdomde schuldig weten, een emotie waar zij al teveel onder zuchtte. Het verleden woog heus zwaar genoeg. Maar zou ik onze lunchafspraak afgezegd hebben als ik geweten had van de vrachtwagenchauffeur die om precies kwart over twaalf naar links zwenkte op de Parklaan? Zou ze dan haar tas gepakt hebben om mij thuis op te zoeken? Natuurlijk niet. Nathalie trapte om acht over twaalf weg op haar fiets, mopperend in de verblindende zon, haar noodlot tegemoet. Ze zal de vrachtwagen niet eens hebben zien aankomen, peinzend over de preek die ze me zou geven. Hoe ze me in godsnaam deze keer ging redden, als er nog iets te redden viel, en of ze nog voldoende prei in huis had voor de hartige taart die ze die avond voor haar bejaarde buurvrouw ging bakken, of ze het raam van de logeerkamer dicht gedaan had, ze haar moeder nu wel of niet moest uitnodigen voor haar verjaardag, en zou het dan wel verstandig zijn om mij ook uit te nodigen, of kon ze mij gewoon vragen of ik alsjeblieft niet wilde roken met haar moeder in de buurt omdat zij nu eenmaal rokers haatte, of meer van dat soort kleinigheden waar Nat graag over piekerde.

Lees het hele romanfragment op de website van Brabant Cultureel

Interview met Lizette van Geene
Leven, liefde, dood en lust
door
David Troch (gepubliceerd: 19 april 2008)

Prima debuutroman
Met haar eerste roman haalde Van Geene de shortlist van de Flair-Sijthoff- schrijfwedstrijd. ‘Het manuscript dat ik instuurde voor de Flair-Sijthoff- schrijfwedstrijd was een coming-of-age roman,’ vertelt ze. ‘Het vertelt het verhaal van een hartstochtelijke jeugdliefde die eindigt, zoals dat hoort, met de tragische dood van een van de hoofdrolspelers. Een relatie die hoofdzakelijk gebaseerd is op seks en drank en een gedeelde voorkeur voor vrije liefde en mooie plaatjes. Ik stuur je anders nog een e-mail met wat ik naar een uitgever schreef, die matig positief reageerde.’
Een paar dagen later zit dit in mijn postvak:
‘Ik schreef een liefdesverhaal. Ik schreef dagen aan een stuk, onuitputtelijk ondersteund door de liefdesballades van Phil Collins. Mijn kinderen huiverden bij de eerste klanken van ‘One more night’ en mijn middelste dreigde met lijfstraffen als ik zelfs maar in de buurt van de cd-speler kwam. Iedereen was blij toen mijn ‘hij’ stierf. Ik huilde achter mijn laptop. Maar goed, dat doet allemaal niet ter zake. Wat maakt het boek bijzonder? Niets. En alles. Het is niets meer en niets minder dan al die andere boeken over de liefde: mannetje ontmoet vrouwtje, vrouwtje kust mannetje, ze rennen nakend door het huis, ontbijten in tangaslips op hoge hakken met champagne en aardbeien, ze bijten elkaar al kibbelend de strot door. En dan sterft hij. Klaar. Einde verhaal.
En toen had ik een probleem.Want waar ging het boek eigenlijk over? Ik liet het lezen door de redacteur van Bureau Script Noordwijk. Hij vond het een prima debuutroman. Hij had van doen met een “Echte schrijfster. Een compliment dat ik zelden kan geven. Dus doe ik het nu met plezier”. Dat hoorde ik natuurlijk graag. Hij had wel een andere vraag: “Waarom is zij zo gecharmeerd van hem?” Domme opmerking, vond ik. Dat deed de liefde. En toen wist ik waar het boek over ging. De liefde.’

Lees het interview op Meander Magazine